Zichtbaar verval

Geschreven door Trudy donderdag, 29 april 2010 20:37

Blogs - Columns SV

Gebruikerswaardering: / 0
LaagsteHoogste 

Ik had al een tijdje in de smiezen dat de teksten op verpakkingen en bijsluiters al kleiner begonnen te worden. Een reden voor mijn vriendin om mij bij brilservice naar binnen te sluizen.

We liepen naar een medewerker, en nadat ik gevraagd had of het mogelijk was om mijn ogen te laten testen,bleek er direct een gaatje vrij te zijn. Een vriendelijke meneer nam mijn jas aan, en voordat ik het wist zat ik in soort tandartsstoel. Mijn vriendin werd een kopje koffie of thee aangeboden. Klantgerichtheid ten top!

En het moment waarop ik mijn voelsprieten op scherp ging zetten, want waarom zo vriendelijk?

Zou ik straks met een nutteloze bril de deur uitgaan? Ik ben tenslotte gevoelig voor verkooppraatjes. Ben zelfs jarenlang lid van de ECI geweest. Een verkoper stond voor de deur met een gratis cd te zwaaien, en voordat ik het wist zat hij bij mij op de bank de formulieren in te vullen. Ik vond de cd niet eens leuk, en zit tot op heden nog in het folie verpakt.

Een jonge medewerkster begon wat vragen te stellen voordat ze met de test ging beginnen.

“Zijn uw ogen al vaker getest?”

“Jazeker! En ze waren prima in orde.”

“Wanneer was dat?”

“Ongeveer 32 jaar geleden.”

De vrouw nam voor de rest nog wat persoonsgegevens van mij op, en het onderzoek kon beginnen. Welnu, de uitslag: Ver kijken is geen enkel probleem. Een minimale afwijking waardoor ik godzijdank brilloos over straat kan lopen. Maar een leesbrilletje zou geen overbodige luxe zijn. Ze vroeg of ik vaak last van hoofdpijn had, of vermoeid was als ik lang gelezen had. Ja, natuurlijk word ik wel eens moe. Maar dan meestal van mijzelf. Of van alle nare krantenberichten die ik iedere dag onder ogen krijg.

Geheel kosteloos tikte ze de uitslag van de test in de computer. Er was totaal geen sprake van agressieve verkooppraatjes. Alleen om mij het verschil te laten zien hoe het is om met de juiste sterkte te lezen, maakte de opticien een brilletje dat bij mijn oogsterkte past. Ik moet u vertellen; wat een euforie! Gewoon kunnen lezen zonder te hoeven fronzen. Maar volgens mij ben ik vast niet de enige die vol verrassingen zou komen te staan, na een oogtest.

Dat gaat dus een brilletje worden. Maar nu nog even niet…

Ik ben dit jaar al veertig geworden. Daar ben ik heel dankbaar voor, maar om nu meteen toe te geven aan het verval van mijn lichaam? Zover ben ik nog niet.

Ik heb al slakken gel gekocht voor de rimpels op mijn gezicht, en cellulitis gel voor mijn bovenbenen. Ook heb ik laatst mijn derrière in een corrigerende panty geduwd. Tenslotte, wat moet, dat moet. Het zichtbare verval wil ik natuurlijk subiet de kop indrukken. Maar om nu ook nog eens toe te geven dat het met de ogen ook wat minder gesteld is, gaat mij nog even wat te ver. Over een paar maanden, als mijn lichaam er weer een aantal jaren jonger uitziet, stap ik vol goede moed weer de brilservice binnen.