Het sprookje van de daklozenkrant verkoopster

Geschreven door Trudy donderdag, 18 maart 2010 18:40

Blogs

Gebruikerswaardering: / 1
LaagsteHoogste 

Wie kent haar niet?

De vrouwelijke daklozenkrant verkoopster bij de draaideur van onze buurtsuper. Met een uiterlijk die prima zou passen tussen de schetsen van Rien Poortfliet en zijn trollen. Klein, dik, schattig, maar toch ook een beetje griezelig. Haar vocabulaire die niet verder reikt dan een snerpend ‘Alloohh’.

Regelmatig is zij ruim voor openingstijd te vinden onder het afdakje van de winkelwagentjes. Tezamen met een aantal mannelijke begeleiders wacht ze tot de winkeldeuren van het slot gaan om daarna direct naar het openbare toilet te hollen, gevolgd door een bliksembezoek naar het koffiezetautomaat. Vervolgens kan een dag noeste arbeid van ‘alloohh’ zeggen beginnen.

De ‘alloohh’ mevrouw…

Ik heb geen idee waarom is ze naar ons land gevlucht is. Met een woordenschat van één woord is communiceren met haar vrijwel onmogelijk. Draagt zij een zware rugzak van verdriet met zich mee?

Een aantal barmhartige Samaritanen kopen een krantje van haar, of schenken de borg van het winkelwagentje. Maar er zijn ook heel veel mensen die zich mateloos ergeren aan deze vrouw. “Kunt u die vrouw niet weghalen bij de ingang?”, krijg ik toch iedere week wel een keer te horen. Maar dat gaat toch zomaar niet? Het is niet mijn idee dat ze staat te bedelen bij de draaideur, maar om haar nu met kruk en al aan de weg te zetten, gaat zelfs mij wat te ver. Al vind ik haar soms behoorlijk irritant, en vraag ik mij soms af of ze met haar zielige oogopslag ons geraffineerd aan het belazeren is. Of is zij slachtoffer van een criminele organisatie? Als prostitué zal zij met haar bolle verschijning geen omzet opleveren. Nee, dan zal zij als daklozenkrant verkoopster meer geld in het laatje brengen.

Een vriendin van mij kocht laatst een krantje van vrouw Holle. Met de mededeling dat ik het een mooi gebaar van haar vond, ze mijn compliment subiet van tafel. “Nee, ik deed het niet voor haar, maar om mijn zelfbeeld wat op te vijzelen. Want het voelt toch best goed om wat voor een ander te betekenen.”

En dat heeft mij aan het denken gezet. Omdat het nog een beetje koud is, wil ik haar toch het voordeel van de twijfel geven. Ik zal haar niet verblijden met de aankoop van een krantje. Want stel je voor dat ze net als het meisje met de zwavelstokjes in de vrieskou eerst alle kranten moet verkopen voordat ze weer opgehaald wordt door haar escorte? Ik ben niet gevoelig geestelijk chantage!

Nee, ik ga een halve HEMA - worst voor haar kopen. Of een ander lekkernij. En misschien een spinnenwiel. Dat zal haar goed staan. Kan ze ondertussen garen spinnen. En wellicht is er een leraar Nederlands die haar zo nu en dan wat nieuwe woorden zal bijbrengen.

Haar eerste zin; ‘Papier hier’.

En op een stralende dag zal zij zich prikken aan het spinnenwiel, en zal zij veranderen in de minister van ontwikkelingssamenwerking en integratie.

Of geloof ik teveel in sprookjes?