Ben blij dat ik je mis!
Geschreven door Trudy zaterdag, 14 augustus 2010 10:29
Blogs - Columns SV
De bolle buik van mijn moeder gecamoufleerd onder een zachtgroen jurkje. De mensen in de zaal zag je rekenen. Overduidelijk een ‘moetje’.
Mijn schuld…in februari 1970 aanschouwde ik het daglicht.
Een geweldige vakman, mijn vader. Ook een man van weinig woorden, maar de heerlijke oneliners die hij uitsprak staan nog in mijn geheugen gegrift. Hij kon genieten van een wijntje, of ‘jonkie’, en vette paling. De huiskamer gevuld met de stem van Maria Callas, en op zaterdag luisteren naar Gerlof Elzinga. Titan’s favorieten (mijn vader noemde het ‘desalniettemin’) op Schagen FM.
Helaas is mijn vader in 2004 overleden aan een hersenbloeding. Of eigenlijk, een longontsteking. Daar zit je dan. Met je moeder en twee zussen in een klein koud kamertje. Of laten sterven aan de bijgekomen complicatie, of de boormachine in zijn schedel.
Omdat wij wisten dat hij niet kwijlend en afhankelijk in een rolstoel zijn laatste jaren zou willen slijten, kozen we voor de eerste optie. Alsof ik midden in een gladiatorgevecht zat. Wat zal Trui doen? Haar vinger omhoog of naar beneden? Ik zal mij altijd blijven afvragen of ik de juiste beslissing genomen heb. De verhalen om mij heen zijn uiteenlopend. Toch hoor ik regelmatig mensen vertellen dat ze blij zijn dat ze het advies van de arts in de wind geslagen hebben. “Want het gaat toch zo goed met papa!, niemand had het durven hopen.”
Heb ik de stomste beslissing van mijn leven alvast maar gehad…
Enfin, mijn vader zou gezegd hebben: “Truitje, ouderen zijn toch maar een onkostenpost voor de samenleving.” En in een droom gaf hij mij nog deze allerlaatste oneliner cadeau : “Je moet blij zijn dat je mij mist!” Deze bizarre uitspraak, wel of niet uitgesproken door mijn vader, stemt mij altijd (vreemd genoeg) gelukkig. Want ik mis hem, en dat betekent dat hij als vader enorm waardevol voor mij geweest is!
Mijn moeder is een dappere vrouw. Koersballen, klaverjassen, iedere donderdag naar de markt, en reizen. Want als je toch op aarde bent, maak er dan maar wat leuks van! Maar toch kom je altijd in een leeg huis ‘thuis’. Geen Maria Callas, want dat kan ze niet meer verdragen, geen ‘jonkie’,en in je uppie een vette paling soldaat maken is ook niet gezellig.
Doorgaans ben ik niet zo attent, want ik vergeet geheid zijn verjaardag, daar hield hij toch niet van. En zijn sterfdag (7 maart), daar heb ik ook niets mee. Maar al ben ik een karig alternatief, ik heb samen met mijn moeder, op hun trouwdag, heerlijk een vette paling achterover gedrukt.
Maar desalniettemin, ben ik blij dat ik mijn vader mis!
Niek Brammer 1931- 2004
Categorieën
Zeg Eens...Wat Vind Jij?
Links
Cijfertjes
| Gasten vandaag: | 12 |
| Hits vandaag: | 190 |
| Bezoekers totaal: | 35599 |
| Aantal Hits totaal: | 258665 |
| Gemeten sinds: | 18-02-2010 |
Laatste Reacties
- Op het volgende bericht valt niet te reageren, dus doe ik het hier maa...
Reactie van: Ximaar - In november hebben we weer verkiezingen (fusiegemeente) Mijn benieuwen...
Reactie van: Trui - Ook hier in Schoonhoven zijn ze die dingen aan het uitdelen, de hele r...
Reactie van: carel
Reacties
en dat vindt ik zo jammer,want naar mate je ouder wordt wil je nog wel wat weten en vragen.
als ik in de tuin bezig ben komt er aldoor een vlinder om mij heen,en danzeg ik daar heb je oma ,en ze blijft bij me.
maar ik begrijp wat je bedoelt,je kunt ze nooit missen,en vergeten doe je ze ook niet,ik althands niet.
daar heb ik te veel van ze gehouden,ik wou dat ik nog een advokaatje met slagroom met haar kon eten,ik mis haar zo,zo ontzettend,dat is met geen pen te beschrijven,ik wil eigenlijk nog zoveel dingen met haar delen.
maar dat kan niet meer,dat is over,en na 3 jaar wordt t gemis nog erger,alle dgen denk ik aan haar en aan mijn vader,dat was een kanjer,net zoals jou vader een man van weinig woorden,maar t hart op de goeie plek,nu trui ik wil alleen maar zeggen hou je ouders in eere,en wardeer ze,en ze zijn zo als ze zijn,je kunt ze niet veranderen,want wij zijn in een andere tijd geboren en opgegroeit,net zoals ik de jaren 50 en hullie nog meer daarvoor de jaren van de oorlog,en toen was er niks,geen weelde of iets van die aard,ze moesten roeien met de riemen die er waren en alleen maar armoe,en groote gezinnen,nu ik geef t je te doen.
maar ik ben best trotst op mijn ouders,
dat ze van mij gemaakt hebben,wat ze van mij verwacht hadden,by,by,ba udyxxxxxxx.
Gr.Dorothé
Fijne zondag en bedankt voor het lezen! ;)
Mijn vader leeft, maar ook eigenlijk niet. Dus mis ik hem nu reeds, bij leven.
Liefs,
Trui