Hotel Mediance

Geschreven door Trudy woensdag, 21 december 2011 14:02

Blogs - Columns Afrit 71

Gebruikerswaardering: / 0
LaagsteHoogste 

Het was bijna gezellig te noemen. De verpleegkundigen leken wel op hostesses. Tevens zag ik bekende gezichten. Mijn goedlachse ‘facebookvriendin’ Gretha, en twee gezellige Schagerbrugse vrouwen. Er is tenslotte niets zo prettig dan een tromboseprik in je vetrol krijgen van een bekende Schagerbrugger. Op de operatieafdeling was het niet minder gezellig. Ik voelde mij een echte jarige job. Ik stond in de middelpunt van belangstelling, en iedereen stond te popelen om met mij te mogen spelen.

Al kan een aantal leukere uitjes bedenken, Ik kan iedereen een ruggenprik aanbevelen. Bij operaties dacht ik altijd aan doodse stilte, slechts af en toe onderbroken door de instructies van de chirurg, of het geluid van een vallende scalpel op een stenen vloer. Opperste concentratie, bloed wat zich als een woeste waterval over de huid van de patiënt baant. Een verpleegkundige die met watten een dijkdoorbraak probeert te voorkomen. “We hebben met spoed nog een zak bloed nodig!”

Nee, ik merkte niets van deze zaken…

Er werd gelachen, gepraat, zag een keer een been in de lucht gaan, - wat mijn been bleek te zijn - , maar ik zag geen paniek, en nergens bloedspetters. En nog een prettige bijeenkomst; Ik was erbij. Zij konden dus niet over mij roddelen, of stiekem mijn slip naar beneden trekken, een foto ervan maken, en op youtube zetten. Want dat vraag ik mij altijd af; Wat wordt er allemaal op de O.K. besproken terwijl je zelf in diepe slaap bent?

Na de operatie mocht ik naar de eerste verkoeverkamer. Ik praatte met een gezellige verpleegkundige over koetjes en kalfjes. We staarden wat naar het bord van Mac Donalds en vroegen ons af wat voor werkzaamheden de hijskraan ernaast aan het verrichten was. En als patiënten over het Mac Donalds bord of de hijskraan gaan praten zijn ze rijp voor verkoeverkamer twee.

In deze ruimte kreeg ik koffie en een broodje. Het was daar een kwestie van wachten tot het gevoel in mijn benen, billen en plassertje zou terugkeren. “Je mag pas weg als je geplast hebt! En anders katheteriseer ik je wel even!” Grapte de Schagerbrugse verpleegkundige.

Tot het gevoel in mijn schaamlippen weer terug zou komen, kon ik mij vermaken met media apparatuur. Op en top service, al had ik meer pret met mijn buurvrouw en buurman. Dat was een al herkenning. De buurman had met zijn eigen bedrijf geen tijd om te revalideren, en de buurvrouw had zojuist een puppy. Het speelse mormel had die ochtend de chocoladekransje van tafel gesnoept. Zij had de halve ochtend bij de dierenarts gezeten. Ik vraag mij af hoe zij straks op twee krukken de doerak zal uitlaten. Tja, en ik werk op de bloemenafdeling van de Vomar. Zo met kerst niet de ideale periode om in de ziektewet te zitten. Goddank kreeg ik alle medewerking van mijn filiaalmanager Eric Bos. “Je gezondheid staat voorop Trui!. Pak deze kans. Als je langer wacht krijg je alleen nog maar meer rottigheid.” Met zo’n lieve uitspraak voel ik mij toch minder schuldig.

En nee, het komt nooit uit. Maar het was wel knoertgezellig in de Mediance.

Nu nog even herstellen…