Diepgeworteld trauma

Geschreven door Trudy maandag, 05 december 2011 21:37

Blogs - Columns Afrit 71

Gebruikerswaardering: / 1
LaagsteHoogste 

Het Sinterklaasfestijn is een risicovolle onderneming. Miscommunicaties, beledigende surprises, maar de meest voorkomende ergernis zijn doorgaans de pakjes.

"Wat gaan we doen?"

“We doen drie dobbelcadeautjes voor vijftien euro, en voor de rest gewoon gezellig samenzijn.”

“Oké, maar we doen dus voor de rest niets?”

“Nee, beslist niet. We gaan alleen dobbelen.”

Maar als de familie een beetje een hekel aan je heeft, krijg je toch een cadeautje in je maag gesplitst. En daar zit je dan met je drie schamele cadeautjes als inleg op de bank. Je had nog wel als extra’s de amandelletter van je baas meegenomen omdat je die zelf toch niet lust, maar dat is lang niet in verhouding met de grote fles Chanel nummer 4.

“Wat? Heb ik toch een Sinterklaascadeautje van Sinterklaas gekregen? Maar dat hadden we toch helemaal niet afgesproken met Sinterklaas? Deze Sinterklaas (en ondertussen wijst u in overdreven cirkelsnaar uzelf) heeft geen extra cadeautjes gekocht. Voor niemand! En niet omdat deze Sinterklaas (nu met uw wijsvinger op uw voorhoofd prikkend) een vrek is, maar omdat hij zich aan de afspraken houdt. Maar dat zult u natuurlijk niet geloven. Maar dank u wel Sinterklaas. Ik voel mij behoorlijk opgelaten van vreugde en blijdschap.”

Enfin, het is mij een keer overkomen. En heeft zich weten te ontwikkelen tot diepgeworteld trauma.

Dit jaar gingen wij (onder andere) ‘Sinterklazen’ in Alkmaar. Een duidelijke afspraak was gemaakt: Voor een gelovig nichtje zouden wij een cadeautje kopen. Dat was geen makkelijke klus. Ze wilde graag een hondje. En daarom stond Sinterklaas in Intertoys een uur lang naar veertig soorten honden te staren. Ik voelde mij een winkeldievegge, want om de haverklap wisselde ik van hondje in mijn winkelmand. Nodeloze tijdverspilling. Want het maakt niet uit wat je uitzoekt, maar de hond die uiteindelijk langs de toonbank gaat heeft iemand anders al voor je nichtje gekocht, of een kopie ligt in een flinke staat van ontbinding in de tuin. Tijdens een zomerbarbecue naar binnen vergeten te halen…

Maar dit is nog niet alles…

Aan het nichtje kleven natuurlijk nog meer familieleden. En dan krijg je dus weer het heikele punt: Wat doen we met de rest van de bups? Ik wilde mij natuurlijk niet nog eens dood generen. Maar aan de andere kant wilde ik ‘de bups’ ook geen diep geworteld trauma bezorgen door met dure cadeaus te gaan zwaaien.

Goddank kan ik in moeilijke situaties als deze, altijd op de wijze raad van manlief bouwen. Manlief, die zich überhaupt helemaal niet druk maakt om het pakjesdebacle. “Doe een fles knappe wijn. Dat is altijd goed.” Murmelde hij vanachter de laptop. En daar moest ik het mee doen.

Maar het was een excellente keuze. Want wij kregen die avond dezelfde wijn cadeau als aan wie wij hem gegeven hadden. Hadden we trouwens de wijn in de achterbak kunnen laten liggen. Maar goed, deze slag hebben we pijnloos overleefd.

Nu de kerstdagen nog…

Vanaf de 6 december kunt u dit schrijfsel lezen op afrit71