Plons!

Geschreven door Trudy woensdag, 31 augustus 2011 10:54

Blogs - Columns Afrit 71

Gebruikerswaardering: / 0
LaagsteHoogste 

Tijdens onze vakantie in België was ik getuige van onbeschrijfelijk leed. Locatie van de misère: het buitenzwembad.

Terwijl ik een poging deed de schade van het avondeten te beperken middels baantjes trekken, zag ik de badjuffrouw een bord pakken. Het jonge ding, - volgens mij een jaar of 16 - liep met het obstakel naar de glijbaan. Tot zover een prachtig schouwspel. Probeer maar eens als 16-jarig trutje de trap van een grote waterglijbaan te blokkeren. En dat terwijl de temperatuur behoorlijk aangenaam was, en het zwembad tot 20.00 uur open hoorde te zijn. Het was 19.00 uur.

De kinderen kronkelden als natte glibberige palingen langs de badjuffrouw en het stopbord. Het kostte haar 20 minuten voordat ze de glijbaan geblokkeerd had. Zij wilde mij ook uit het water bonjouren, maar vooralsnog had ze de grootste moeite om een stuk of veertig jonge palingen en opblaasbaar speelgoed uit het water te vissen. Ondertussen zwom ik onverschrokken mijn baantjes.

En toen gebeurde het grote leed…

Een vader met aan zijn arm een jonge dochter liepen door de ingang van het zwembad. Eindelijk zouden ze gaan zwemmen. Omdat vader en kroost nog droog waren, stevende de badmeesteres direct op de slachtoffers af. Zij hadden tenslotte nog geen plons in het water gemaakt, en waren dus nog makkelijk te vangen.

“Alleeh, wilt u het zwemdok verlaten, want wij gaan sluiten.”

“Maar het zwembad is toch nog open?” En vader wees naar het bord waar de openingstijden opstonden.

“Ja, zeggg, ik ben tot zeven uur ingepland he? Dus alleeh, dan gaan we ook sluiten.”

Blijkt ‘tijd is tijd’ ook voor de Belgen te gelden…

Ik zag dat vader hoopte dat de opblaaskrokodil zou veranderen in een levend exemplaar, en even dacht ik dat het in ‘badjuffrouw tenue’ gestoken mormel door de opblaaskrokodil in het water geduwd zou worden. Maar vader en verbouwereerde dochter (met trillipje) dropen af, en gingen op een bankje bij het zwembad zitten. Dochter had het vertrouwen in haar vader verloren.

Voorgoed…

Want zo moet het in de ochtend gegaan zijn:Ouders houden van dagtochten, en kinderen willen zwemmen. Maar is je kroost nog te jong om alleen op de camping te laten rotzooien, dan moeten ze mee.

“Ik wil niet mee! Ik wil geen verkeersborden volgen. Ik wil zwemmuhhh!”

“Nee, lieverd. Je gaat gezellig met ons mee. Als we vanavond op de camping zijn, ga ik met je zwemmen. Beloofd!”

Het arme kind telde de uren af op de achterbank, en vader kreeg ook wel zin in een frisse duik. Mentaal noodzakelijk nadat moeder drie keer de verkeerde afslag opgelezen had.

Maar niets van dit alles…

De badmeesteres was onverbiddelijk,en uiteindelijk droop ik ook af. De golven trokken glad in het zwembad. Badtutje had haar uren gemaakt. Maar vanuit de verte hoorde ik twee plonzen. Een harde en een zachte.

En dat waren geen eendjes…