Rauwkost in, Mayonaise uit

Geschreven door Trudy dinsdag, 04 januari 2011 14:13

Blogs - Columns Afrit 71

Gebruikerswaardering: / 1
LaagsteHoogste 

Aan alle kanten stroomden de adviezen van vriendinnen mijn mobieltje binnen. Zeer beledigend moet ik u vertellen. “Welk dieet ga jij beginnen? Ik ga aan de maaltijdrepen. Zin om mee te doen?”

Oké, voor de mooiigheid ben ik ietsjes aan de zware kant, maar een ander hoeft mij niet te verwittigen dat ik moet gaan lijnen. Laat staan dat ik op deze eerlijkheden zit te wachten.

De stelregel dat we op 1 januari ons lichamelijke - , of mentale welzijn moeten gaan verbeteren vind ik onzinnig. Als we willen stoppen met roken, overdadig eten, of onze nare karaktertrekken aan banden willen leggen, waarom zou een datum dan meer gewicht aan het voornemen geven?

Het vergt meer inventiviteit en kracht. En ik heb het ultieme middel gevonden. Geheel in mijn nakie, en in het volle schijnsel van de grote lamp ben ik voor de spiegel gaan staan. Een van de dapperste ondernemingen die ik ooit ondernomen heb.

Eerst van voren, en daarna bekeek ik mijzelf van opzij. In eerste instantie wilde ik het bolletje onder mijn navel nog een ‘vrouwelijke welving’ noemen, maar deze benaming achtte ik iets te gracieus voor de vetrichel onder mijn navel. In bouwvakkers termen uitgedrukt: met een beetje plamuur en een likje verf ga ik het niet redden. Met een corrigerende slip kan ik de vetboel ook niet meer verdoezelen. Het vet floept er altijd weer ergens anders uit. Kijkend naar mijn volgevreten lijf wordt het dus tijd voor een rigoureuze restauratie. Januari, of niet.

Ik zal de mentale omslag moeten maken door gewoon van een bakje rauwkost leren te genieten. Waarom moet er perse een lap vlees met champignons bij? Waarom heb ik altijd tekort mayonaise in mijn bakje patat zitten? Kijk maar eens in de prullenbak van de snackbar. Ik zie altijd nog heel veel saus in de bakjes zitten. Mijn bakje pik je er zo tussen uit. Met mijn vingers schoongelikt. Andere mensen heb ik dat nog nooit zien doen. Gelukkig ben ik nog niet zover dat ik de andere bakjes uit de prullenbak haal. Maar als ik op deze voet verder ga, sta ik niet voor mijzelf in. Het moment om paal en perk te stellen aan mijn vreterijen.

Dus voorlopig ook geen lekkers in huize Zeeman. Al zal manlief er met zijn schamele lijf om vragen. Daarom zal ik wel wat kleurrijk voedsel in huis halen. Stukjes rauwe wortel op een bedje van sla, en tijdens hart van Nederland mag manlief als hoogtepunt van de avond een cherrytomaatje in zijn mond uiteen laten spatten

En op momenten dat ik het echt niet meer zal zien zitten, scheur ik gewoon de kleren van mijn lijf, en zal ik een blik in de spiegel werpen. Met mijn rug naar de spiegel gericht, zal ik draaiend met mijn hoofd het kraterlandschap op mijn bovenbenen beloeren (tevens een gouden tip voor aanstaande afvallers die nog wat overtuigingskracht kunnen gebruiken).

Vanaf nu is dus rauwkost in, en mayonaise uit. En niet omdat mijn vriendinnen dat willen, of omdat het januari is, maar omdat ik zo dapper een blik in de spiegel geworpen heb.

Deze column is ook te lezen op afrit 71