Luistervinkje

Geschreven door Trudy zondag, 19 december 2010 17:16

Blogs - Blogs

Gebruikerswaardering: / 0
LaagsteHoogste 

Onze schoonzoon Michiel  heeft humor, houdt van een kaartje leggen, en is ook nog eens een harde werker. Manlief is ook dolblij met een tweede haan in het kippenhok. Het was tenslotte altijd drie tegen één in huis.

In het weekend blijft Michiel dikwijls bij ons logeren. Maar daar wil ik het dus niet over hebben. Ouders willen het niet van hun kinderen weten, en kinderen niet van hun ouders. Het is voor mij de aller-moeilijkste fase van het ouderschap geweest. Geen hond die je daarvoor durft te waarschuwen tijdens je zwangerschap.

Maar goed…

Verkeringen kunnen ook uitgaan. En laatst leek het erop dat hun relatie ten einde was.

De tortelduifjes zouden na een avondje stappen in ons huis blijven slapen. En natuurlijk slaap ik pas als het nest compleet is. Soms dommel ik weg, maar mijn oren staan op scherp. Half een. Achterdeur zwaait open. Oren gespitst. Gestommel door het huis, en de voordeur gaat open. Vreemd. Ten eerste het ‘vroege’ tijdstip, en ten tweede, waarom door twee deuren naar binnen gaan?

Tien minuten later…

“Doei!”

Een relatie binnen tien minuten verbroken. Of hadden ze het tijdens hun fietstocht naar huis al uitgemaakt? Ik vond het in ieder geval netjes dat hij mijn dochter nog naar huis gebracht had, en de ‘doei’ klonk best plezierig. Ik hoorde getrippel op de trap, en de stilte was weer wedergekeerd in huize Zeeman. Ik wist niet of het verstandig was mijn dochter op dit tijdstip met ouderlijke wijsheden te troosten, dus ik besloot in bed te blijven. Vreemd genoeg viel ik als een blok in slaap.

Een paar uur later werd ik wakker. En als ik midden in de nacht wakker schiet, begin ik te mijmeren. Er is maar een remedie tegen, en dat is praten.

“Ar!”

“uhhhh….”

“Ik denk dat de verkering uit is.”

“uhhhh….”

Lekker is dat! Crisis in huis, en manlief geeft geen sjoege! Dochterlief heeft zichzelf in slaap gehuild, en Arjen slaapt gewoon verder. Althans, dat dacht ik. Want vijf minuten later hoorde ik wederom de achterdeur. Ditmaal waren het twee paar voeten die naar boven  trippelden. Duidelijk voetstappen van tortelduifjes.

Om een lang verhaal kort te maken: Een vriendin van Maggy wilde eerder die avond haar pijnlijke hakjes inruilen voor een paar comfortabele zolen. Daar was onze jongste dochter Nienke wakker van geworden. Het was Nienke’s getrippel, haar gezellige ‘gedoei’ en een paar waardeloze hakken wat mij een slapeloze nacht gegeven had. Een hoop zorgen om niets dus.

En omdat ik het wel durf te zeggen tegen alle zwangere vrouwen: Als uw kindje straks geboren is, zult u zo nu en dan uw bed uit moeten. Maar 16 jaar later kunt u een fatsoenlijke nachtrust pas echt op uw buik schrijven! En ik ga oordopjes kopen…

Dit schrijfsel kun je ook lezen op www.schagenvandaag.nl (leefstijl)