De uitslag!

Geschreven door Trudy donderdag, 11 maart 2010 19:42

Gebruikerswaardering: / 2
LaagsteHoogste 

Laatst heb ik nog uitgebreid over het onderzoek geschreven. Het vijfjaarlijkse bevolkingsonderzoek op baarmoederhalskanker. Over mijn benen die ik dit keer niet in de beugels hoefden te stoppen. Wellicht omdat ik geen strafblad heb wat betreft benen bij elkaar duwen op het moment dat het gezicht van de dokter er tussen zit. Nee, ik ben een brave patiënt die zich gewillig tussen de benen laat kijken. Als het toch moet...

Goed, de dokter vertelde mij dat de uitslag ongeveer twee weken later in zijn postvak zou belanden. En als dokter vertelt dat het twee weken zal duren heeft hij in gedachte ook nog een marge ingebouwd. Ik lag op een maandag in mijn blote kont op de behandeltafel, dus even overwoog ik om de vrijdag voor het weekend te bellen voor de uitslag. Maar ja, ik zou een leuk weekend in het verschiet krijgen, en als je dan te horen krijgt dat je PAP 3,4 of 5 hebt is meteen je hele weekend naar de haaien. En in het weekend is er natuurlijk geen arts die je mentaal zal kunnen opvangen, dus ik besloot op maandag precies twee weken na de piepshow te bellen naar de huisarts.

“Goedemorgen, u spreekt met Trudy Zeeman heeft u de uitslag van het bevolkingsonderzoek op baarmoederhalskanker al binnen?”

“….tik tik tik….”

“Eh, het kan ook Trudy Brammer zijn hoor! Mijn meisjesnaam.”

“Geboren in 1970?”

“Ja.”

“Mevrouw Zeeman – Brammer.”

“Ja, nog steeds”

“Ja.”

“Ja en?”

“Dat ga ik u niet vertellen.”

“Waarom niet?”

“Dat moet de huisarts doen.”

“……”

“En die heeft nu een vergadering.”

“De vorige keer heeft u het mij wel verteld. Waarom nu niet? Moet ik gaan zitten?”

“U bedoelt met de vorige keer, vijf jaar geleden? Nee, ik ga het niet vertellen. Dat is de procedure. Ik zal de dokter vragen of hij u zo snel mogelijk wilt bellen. Fijne dag nog.”

Dag fijne dag! Terwijl de assistente op het beeldscherm kon zien wat voor PAP ik had, ging ze het mij niet vertellen! Ik kreeg echt zin om met een moker de huisartsenpraktijk binnen te vallen, en de computer afhandig te maken. Kan het niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Ik was tenslotte stervende, en niemand die mij ging vertellen hoeveel dagen ik nog zou hebben.

Maar ik heb een lief karakter dus ik deed niets anders dan wachten op het verlossende telefoontje. In de tussentijd kon ik alvast nadenken wat voor kleur kist ik wou hebben, wie er allemaal moesten spreken tijdens mijn uitvaart, en kon alvast even nadenken over de muziekkeuze.

Anderhalf uur later…

Tring.

“Met Trudy.”

“Met mevrouw Zeeman?”

“Ja, maar echt zeker weet ik het allemaal niet meer. Wel dat ik graag een liedje van ‘the Fray’ wil laten draaien tijdens mijn uitvaart. En dat ik gecremeerd wil worden. Ik wil geen maden in mijn lijf. Ik heb vroeger wel eens last van wormpjes in mijn poep gehad en dat vond ik al traumatisch genoeg.”

“Met uw huisarts. U wilt de uitslag weten van het bevolkingsonderzoek op baarmoederhalskanker.?”

“Nou, als dat zou kunnen.”

“Hij ligt hier voor mij.”

“…..”

“Het is klasse. PAP 1, kan niet beter. Ik zie u graag over vijf jaar weer terug. Fijne dag nog.”

Opgelucht kon ik de bouwtekening van mijn graftombe in de prullenbak stoppen, en mijn bloeddruk kreeg weer zijn normale waarde.

Maar waarom laten artsen patiënten zolang wachten? Hoe vaak staat een uitslag al in de computer, maar weet de patiënt zelf nog van niets? Net als vroeger op het schoolplein. “Ik heb een geheimpje, maar ik ga je hem niet vertellen.”

Ik stel voor dat iedere patiënt recht heeft op smartengeld voor ieder minuut dat een ‘derde’ de uitslag eerder weet dan de patiënt zelf!

Hier kan enorm veel angstzweet en onnodig geschreven grafredes in toekomst mee voorkomen worden.