Gescheiden afval

Geschreven door Trudy zondag, 15 augustus 2010 15:13

Blogs - Blogs

Gebruikerswaardering: / 0
LaagsteHoogste 

Als member van de www.clubvanslechtehuisvrouwen.nl - waarin ik ruimschoots aan alle criteria voldoe - , wil ik toch van de gelegenheid gebruik maken om één kwestie recht te zetten. Ik ben een doorgewinterde slechte huisvrouw, maar ik lever wel een kleine bijdrage aan het milieu. Ik doe namelijk aan afval scheiden! Terwijl onze kledingkast het uiterlijk van een afvalberg heeft, ga ik wel secuur om met het sorteren van afval. En wel om de volgende twee redenen:

Om een bijdrage te leveren aan het milieu. Dit is ook de reden die ik opnoem als de kwestie ‘afval scheiden’ aan de orde komt. Deze uitspraak zorgt ervoor dat ze mij een sympathieke vrouw vinden. En ik wil ook graag mijn bijdrage leveren aan een goed milieu.

Natuurlijk wil ik dat heus wel…

De volgende reden dat ik mij afval keurig sorteer is omdat ik het noodgedwongen wel moet doen! Zou ik namelijk alles in de zwarte bak kieperen, is mijn bak veel te klein. Of mijn afvalberg te groot…

Ik snap niet hoe andere mensen kunnen uitkomen met de zwarte bak die één keer in de twee weken geleegd wordt. De groene bak geeft geen problemen, maar met de zwarte bak kom ik nooit uit. En dat terwijl mijn kinderen allang de luierfase achter de rug hebben. Jaren geleden klom mijn man regelmatig in de zwarte bak om met flink wat gestamp de vol gepieste en gepoepte luiers tot kleinere pakketjes te reduceren.

Jammer dat ik daar trouwens geen foto van heb…

Maar goed, papier en glas sla ik keurig elders op om het naar een milieuvriendelijke bestemming te brengen. Uiteindelijk. Want ik ben tenslotte een waardeloze huisvrouw en het gebeurt mij dikwijls dat op de eerste maandag van de maand de ‘oud papier vrachtwagen’ ons huis passeert zonder bij ons huis stil te staan. Want er staat dan geen papier voor ons huis. Terwijl er voor andere huizen keurig bij elkaar geknoopte pakketjes papier de stoep sieren, liggen de kranten en folders bij ons nog in de schuur. Her en der verspreidt. En dan moet ik weer een maandje wachten totdat ik de al voller wordende schuur kan vrijwaren van oud nieuws.

Maar meestal komen er nog wel een paar maanden bij…

En dan de kwestie glaswerk. We zuipen wat potten appelmoes. Goed, laat ik eerlijk zijn, manlief en ik spugen niet in een glas wijn, en iedere avond verdampt er wel een flesje. Klinkt als een alcoholisch probleem, maar wat zit er nu helemaal een flesje wijn? Slechts vier glaasjes.

Maar ook met het glaswerk ben ik nogal lui met opruimen. U had wellicht ook niet anders van mij verwacht. Het aanrecht houd ik ruim, - uit angst dat er visite komt -, maar op een gegeven moment staat de schuur zo vol dat ik toch naar de glasbak moet. En ik woon in een dorp, dus dan is het zaak om niet om drie uur naar de glasbak te fietsen. Als de school uitgaat. Want ik hoor de moedertjes tellen: een, twee, drie, vier, zevenentwintig…

Heb ik trouwens meteen een tip: stop de potten appelmoes als laatste in je mand of tas. Dat oogt wat frisser.

U zult begrijpen dat sinds we ook het plastic afval gescheiden langs de weg mogen zetten ik daar nog verzuim gebruik van te maken. Ik zie het niet zitten om vier maanden over zure pakken melk, en plastic schalen met bedorven vleessappen heen te springen. Sorry, sorry, sorry. Ik ben een milieubarbaar. Maar als de dag aanbreekt dat ik mijn huishouding op de rails heb, ga ik daar ook aan mee doen. Vast en zeker!

Maar die is voorlopig nog niet aangebroken…