Is er een tandarts in de zaal?

Geschreven door Trudy dinsdag, 27 juli 2010 17:16

Blogs - Blogs

Gebruikerswaardering: / 0
LaagsteHoogste 

Helaas is dit toch een onderwerp die ik twee keer per jaar aan de kaak wil stellen. De tandarts. Schrijven is tenslotte een uitlaatklep. Ik wil het niet meer hebben over de rottige schooltandarts wat mij een trauma en een hoop rimpels bezorgd heeft (ik moet tenslotte ook weer door met mijn leven) en ook niet dat manlief altijd in de lach schiet op het moment dat hij afgezogen moet worden. “*Angelique*, wil je meneer even afzuigen?” Ik noem het galgenhumor. Daar hou ik van, maar vandaag heb ik daar geen zin in.Ik werd vandaag afgezogen en volgens mij ook nog eens uitgekleed! Het ging als volgt:

Tandarts doet deur open. Zo’n eentje die tijdens mijn uitgaansperiode nog in de wieg lag te snurken. Ik prefereer een oude tandarts die zijn laatste jaartje aan het uitzingen is, en ook nog eens slechte ogen heeft, al is hij in de veronderstelling van niet. Ik kruip niet graag in de tandartsstoel met een ambitieuze tiener boven mijn hoofd.

Mijn tandarts zag er helaas jong, stralend en gemotiveerd uit…

“Goedemiddag mevrouw Brammer (leuk, mijn meisjesnaam), komt u maar verder. Gaat u maar zitten. Heeft u nog klachten?” Vroeg zij hoopvol.En nee, geen klachten. Sinds een paar maanden niet meer. Een jaar geleden vond ze het namelijk nodig dat er een vulling vervangen moest worden. En natuurlijk geloof je zo’n vrouw in een witte jas met plastic handschoentjes. Dus de vulling die ik prima vond zitten werd eruit gejakkerd, en een nieuwe variant weer ingezet.

Ik heb maandenlang geen borrelnootjes kunnen eten. Maar goed…

“We gaan even een foto maken.”

Een plastic apparaat omhuld in een plastic boterhammenzakje werd in mijn mond geplaatst. En dan moet je stil blijven liggen. Heeft u dat ook? Dat u dan juist moet slikken? Maar dat doe je niet, dus je voelt langzaam speeksel via je keel naar lippen kruipen.

Vandaar die boterhammenzakjes wellicht…

De foto’s zagen er prima uit, en toen ze even later nog met een haakje de boel ging controleren, moest ze tot de conclusie komen dat er dit keer niet veel te verdienen viel aan mijn gebit.  

“Ziet er prima uit. Ga ik alleen nog even uw tandsteen verwijderen.”

Met een boormachine kraste ze langs de randen van mijn tandhalzen en tandvlees. Een beetje pijnlijk, maar het frist weer heerlijk op. En ik was blij en gelukkig. Nog een paar minuten en ik zou weer uit de stoel mogen springen.

“Mmm…ik zie toch een heel klein gaatje. Daar moeten we nog even een afspraak voor maken.”

Weet u hoe ik mij op dat moment voelde? Ik voelde mij alsof ik weer voor het altaar stond en mijn man sprak: Ja ik wil! Uhhh nee,doe toch maar niet!

Maar nu vraag ik mij af? Heb ik wel een gaatje? Zat zij – terwijl ze met een boormachine in mijn mond liep te krassen – te rekenen of zij haar bonus wel bereikt had voor die dag? Als de foto’s vertellen dat ik geen gaatje heb, als de controle met het authentieke haakje uitwijst dat ik geen gaten heb, wie gaat mij dan niet vertellen dat ze de boel aan het belazeren is?

Het is tenslotte overal crisis…

Dinsdag de 3^e augustus gaat ze mijn gaatje vullen. Maar nu komt mij vraag: Is er iemand in de zaal die mij kan vertellen hoe zo’n gaatje eruit ziet? Want ik zie helemaal geen gaatje zitten. Mijn gebit is het enige aan mijn lijf waar ik zelfs trots op ben. Keurig wit, en alles netjes op een rijtje.

Ik heb haar gevraagd om welke kies het gaat, dus wat zal ik doen? Zal ik mij overgeven aan een tandarts die waarschijnlijk in een kast van een huis woont met de daarbij behorende vaste lasten, of zal ik een second opinion vragen?

(* Namen zijn gefigneerd!)