De uitslag

Geschreven door Trudy zondag, 20 juni 2010 12:20

Blogs - Blogs

Gebruikerswaardering: / 0
LaagsteHoogste 

Ik zie mijzelf nog op het terras zitten met dochterlief. Het zonnetje schijnt, en we genieten van een colaatje bij de Smidse. Het belangrijkste is gekocht. De schooltas. Het visitekaartje voor de brugpieper. Natuurlijk weet ik dat binnen twee maanden deze dure tas vervangen zal worden door onpraktische en goedkopere varianten. Als in een flits zijn de vier jaren voorbij gevlogen. Waarom lijkt de tijd veel sneller te gaan zodra je kinderen hebt?

Mijn eigen kleuterjaren lijken wel uit een vorig leven te komen, maar mijn kleuters kregen in een mum van tijd borstjes. Het is voor mijn gevoel nog maar pas geleden dat ik met een schaar een Barbie uit de verpakking probeerde te peuteren. Muurvast met tientallen draadjes. Een moment Later maak ik de sluiting van een ketting vast die ze van haar vriendje gekregen heeft.

En nu zie ik mijzelf weer zitten. We wachten op de uitslag van het examen. Een uitslag die alle kanten op kan gaan. Niets zal mij doen verbazen. Slagen of zakken. Ik zal haar niets verwijten, maar ze behoort niet tot de leerlingen die tot het tandvlees gegaan is. Ik hou zielsveel en onvoorwaardelijk van mijn kinderen, maar ik kijk niet door een roze bril.

Ze kan ook niet zeggen dat ik haar niet gewaarschuwd heb. “Probeer je tentames goed te maken, dan zal het examen je niet kunnen nekken.” Helaas, tijdens de tentamenweken zag ik haar nog wel eens met een studieboek rondsjouwen, maar voor de rest…

Met weinig buffer is ze haar examen ingegaan, zodat we nu nerveus aan de tafel zitten. Tussen acht en negen uur zal zij gebeld worden. Ik drink heel veel koffie, en de stress slaat op mijn darmstelsel. Ik blijf naar de wc lopen. Toch maken we grapjes. Grapjes die je ook maakt tijdens een begrafenis of crematie. Geforceerde grapjes om elkaar op te peppen.‘We doen gelukkig, maar zijn het niet.’

Het is inmiddels tien over half tien in de ochtend als we besluiten de mentor te martelen en om te leggen. En wat gaat de tijd opeens weer langzaam. Ik hoor opeens de klok tikken. We kluiven aan pennen en nagels, maar het helpt allemaal niets om telefonisch contact met de leraar af te dwingen.

Ondertussen stromen sms’jes van klasgenoten binnen met heugelijke mededelingen. Die verdomde ‘Z’ van Zeeman ook. Ik had ze mijn meisjesnaam moeten geven, de ‘B’ van Brammer. De telefoon gaat. Ik sta in mijn badjas de was van de lijn te halen. Natuurlijk! Nederland scoort als ik op de wc zit, en de leraar belt als ik voor een ogenblik in de tuin ben. Maar Maggy lacht terwijl ik naar binnen struikel. Ze schrijft cijfers op. En warempel! Ze lacht nog steeds! Nog steeds zie ik de krullen van haar mondhoeken omhoog wijzen. Onze Mek is geslaagd!

En ik jank…

Mijn jongste telg kijkt mij verontwaardigd aan. “Als je ook gaat janken als ik voor mijn examen slaag, ga je maar buiten snotteren.” Maggy is te blij om zich aan mijn aanstootgevende gedrag te ergeren. “Als je het maar laat om tijdens de uitreiking te gaan janken.”

Tuurlijk niet, maar zo zittend in de aula, heb je voordat je het weet zomaar wat in je oog zitten.